Imperium

Moandor

Początki są trudne, aby nazbierać trochę pieniędzy należy wykonywać cierpliwie kolejne zadania i liczyć na nagrodę.

Moandor

Niedawno wyszła część czwarta - Oblivion, ale niestety nie na mój sprzęt..

Gra byłaby prawie IDEALNA gdyby zastosowana identyczny system walki jak w Dark Messiah.
A tak w mojej opinii jest tylko dobra.

Morrowinda mam dopiero zamiar zacząć, już go kupiłem. Obliviona za to przeszedłem. Zachwyciła mnie grafika, zadania(szczególnie te od bogów) i to, że nie jesteśmy niczym ograniczeni. Byłem zarówno dowódcą Gildii Wojowników, jak i Gildii Magów, mimo, że moim jedynym czarem było "Światło" z początku gry

Gra ma kilka bledow, pozatym jest swietna. Wystarczy ze wybierzemy umiejetnosc alchemi, i dolonczymy do gildi magow (chodz nie jest to konieczne). Majac juz troche piniedzy nie duzo jakies 500 septimow, wybieramy sie do domu rosomaka i tam od jednego z npc (elf z wyskoiego rodu) kupujemy tyle jaj kwama i miesa krabow ile zdolamy uniesc, puzniej udajemy sie do Caldery tam w giliadzie magow na wiezy lezy bezpanski profesjonalny zestaw alchemika, dalej juz wicie co robic . POzyskane w ten sposob mikstury sprzedajemu u pelzacza (5000 smokow) lub u Narcyli z Bialej Zatoki w Balmorze ( 3000 smokow). W ten sposob szybko sie bogacimy i zdobywamy kolejne poziomy dosiwadczenia praktcyznie nie wychodzac za mury miasta. Osobiscie proponuje wykonywanie zadan dla ktoregos z wielkich rodow, jezeli osiagniemy wystacrzajaca range to mozemy sobie wybudowac wlasna posiadlosc ^.^ A wampirkiem bylem i nie polecam, tylko o ile pamietam magowie nie boja sie z nami rozmawiac, i raczej radze tylko wychodzic z domu w nocy lub w pochmurne dni inaczej troche nas przypala ;p

BEst Regards
Vil

Khmm.... nie chomikuje przeciez pieniedzy, tylko szkole umiejetnosci u trenerow za nie, wiec przy wyjsciu poza miasto nigdy nie przezylem jeszcze szoku ;p

Best Regards
Vil

Liczba modyfikacji: 1, Ostatnio modyfikowany: 2007-08-09 08:13, Ostatnio modyfikował: Vilentretenmerth

@Vilen: Nie no wiem, że Twoje umiejętności rosną. Nie chodzi mi o to, że Twoja postać nie jest w stanie sprostać tym nowym potworkom. Chodzi mi o to, że skacze poziom walki. Zamiast machnać kilka razy mieczem, trzeba sporo pomyśleć. Czasem właśnie trzeba się ukryć, czasem działa tylko specjalna broń, a jeśli jeszcze do tego wszystkiego chcesz złapać duszę danego przeciwnika, to już w ogóle trzeba uruchomić szare komórki

@Dagon: Po zadaniach od Habsi Słodkie Usta czekają na Ciebie zadania w Ald-Ruhn (nie pamiętam jak się gość nazywa, jakiś Jubiler - jak wyjdziesz z łazika to idziesz prosto, włazisz do karczmy po prawo, wchodzisz po schodach i na górze znajdujesz jakieś schody na dół i tam stoi taki niewyględny i wkurzający gostek - to jego szukasz. Jeżeli się pomyliłam, to przepraszam, w Morrowinda grałam dosyć dawno temu. W razie jakichś problemów sugeruję szukać poradników po internecie, np. Adamantytowa Wieża - szybsze niż czekanie na odpowiedź na forum)

Dagon

Czy jeśli ukończę główną fabułę będę mógł grać dalej tą samą postacią?

Morrowind... Jedna z najlepszych gierek w jakie grałem. Przede wszystkim przez nieograniczoną niczym swobodę, wielki świat i atmosferę.... Mnóstwo wątków, przechodziłem chyba Morka 10 razy, za każdym razem inaczej... Jako wojownik (najłatwiej, pod koniec gry miałem wszystkie statystyki na maksa i ćwiczyłem tylko umiejętności), złodziej (szybko można zdobyć spory mieszek Smoków), skrytobójca (najbardziej klimatycznie, skradasz się, napinasz łuk, pach i strzała w plecy), mag (chyba najtródniejszy sposób gry- zaklęcia są drogie i mało skuteczne, a ponadto zjadają manę)... Czasem współpracowałem z Imperium, jako legionista, innym razem wpadałem do Fortu Księżycowego wyżynałem całą załogę w pień i prowadziłem życie zbiega... Totalna wolność, a jak doda się kilka modów to żyć nie umierać...

Morrowind. Wspomnień czar... Nie pamiętam drugiej takiej gry, w której swoboda rozgrywki byłaby tak przytłaczająca. Główną oś fabuły (Blades) omijać zacząłem już po wykonaniu większości zadań w Balmorze, a gra... wcale mnie za to nie ukarała. Przeciwnie, olbrzymia część świata jest możliwa do eksploracji niemal bez wiedzy o prawidłach nim rządzących (które, na chłopski rozum, stawałyby się zrozumiałe dopiero w miarę postępów w rozgrywce).

Czyniłem co chciałem. Przyjmowałem zlecenia od gildii, wpadałem do domów, rabując je doszczętnie i sprzedając u Ra'virra (który szybko stał się moim "przyjacielem"), zawierałem układy z przypadkowo napotkanymi istotami, jednocześnie turbując inne, które miały nieszczęście trafić na gracza w podłym nastroju... Cały świat wprost pulsował życiem na tyle, na ile pozwalała na to moc obliczeniowa i mechanika. Oczywiście, wobec ogromu świata ilość postaci była nieproporcjonalna, ale... Ułuda była stworzona w wystarczającym stopniu.

Morrowind był pierwszą grą, która dobrodziejstwa shaderów wykorzystała w zapierający dech w piersi (oczywiście, jak na owe czasy...) sposób. Nigdy dotąd nie widziałem tak realistycznie falującej, opierającej się ciału bohatera wody; w słotne dni niejednokrotnie po prostu siadałem pod drzewem, delektując się szumem liści, odgłosem spadających kropel i niesamowitym efektem rozbijającego się o taflę morza deszczu. Wspaniała muzyka Jeremy'ego Soule'a podkreślała klimat powykręcanej, na wpół surrealistycznej rzeczywistości, idealnie dopasowując się do sytuacji.

Pamiętam moment, w którym zapragnąłem mieć własny domek. "Powynosiłem"( ) wszystkich z kantyny w Balmorze i urządziłem tam składowisko wszelkiego rodzaju żelastwa i inszej metalowej broni i zbroi. Stworzyłem za grubą kasę własny czar ognisty, po długich poszukiwaniach znalazłem satysfakcjonujący mnie kolorystycznie "szlafroczek". Dzięki nietuzinkowemu systemowi awansu szybko wykształciłem niezbędne we własnym mniemaniu cechy. Czytałem mnóstwo książek, na część inkunabułów wysupływałem ostatnie grosze (jak w życiu )... Zwiedzałem pieczary, zazwyczaj umykając przed jakimś zakutym łbem, by po odżywczym śnie wrócić i zrewanżować mu się za uszkodzenie mojego ślicznego mieczyka...

Tak, to była Gra. Przez bardzo, bardzo duże "G".

Liczba modyfikacji: 1, Ostatnio modyfikowany: 2008-07-06 00:09, Ostatnio modyfikował: Tullusion

Ja w Morrowinda i oba dodatki do niego zagrywałem się przez jakieś 2 lata. Gra nadal przykuwa uwagę, świat przedstawiony jest przecudowny, żywy, zmieniający się w raz z porami roku i działaniami gracza, klimatyczna muzyka, odgłosy, pięknie niebo, zarówno w dzień jak i w nocy, cudowne zmiany pogody, deszcz, śnieg, burza, burza piaskowa... Ogrom questów do wykonaia, powoli ukazujących skomplikowanie i ogrom świata gry, zarówno w aspekcie geograficznym jak i społecznym (gildie organizacje, rasy, wpływy różnych ludzi, literatura, świetne to było) ciekawy system przynależności do gildii i awansu w raz ze wzrostem umiejętności i wykonywaniu coraz to trudnijszych zadań. Mechanika rozwoju postaci bardzo przejrzysta i intuicyjna, ciekawe rozwiazanie z budowaniem własnych artefaktów oraz własnych potężnych czarów. Warte uwagi były także dostępne tu i ówdzie książki, dzięki nim można bło poznać historię świata i zamieszkujących go istot, legendy Popielnych, uporządkowane i nasycone świętością tomy Historii Cesarstwa, zakazane księgi opisujące krasnoludy i inne fascynujące legendy świadczące o drobiazgowym wręcz przygotowaniu tej cudownej gry.