Imperium

No właśnie... fantasy... podstawa kreacji naszego świata...
Co sprawia, że jest przez nas tak lubiane i chętnie wykorzystywane?

Magia?
Niezwykłość?
Odmienne rasy?
Teoretyczny brak granic i swoboda kreacji?
To, że w "tamtych światach" liczą się zupełnie inne wartości, niż w naszym?
Smoki?

Piszcie, opinie na ten temat są zwykle ciekawe i bardzo zróżnicowane.

Moja nauczycielka polskiego zadała mi trzecie pytanie na maturze ustnej z tegoż języka:

"Jak sądzisz, dlaczego fantasy jest tak popularne w dzisiejszych czasach"

Uważam że jest tak popularne z kilku powodów. Pierwszym i chyba najważniejszym jest monotonia i szarość życia. Każdy jest zabiegany, nie ma chwili na odpoczynek. Nie zawsze może robić to co by chciał, na co miałby ochotę, jest jak ta szaramałamrówka (jak to zwykłem ostatnimi czasy na siebie mówić). Tutaj właśnie wkracza fantasy. Możesz być kim chcesz, możesz żyć gdzie tylko pragniesz, możesz śnić, przerzywać to czego w normalnym życiu nigdy nie doświadczysz. W fantastyce każdy jest indywidualnością. Jest jednostką, ale mającą wpływ na coś poza swoim własnym życiem. Za to właśnie cenię fantasy.

"A czy uważasz że ekranizacje powieści fantasy przyczyniają się do znacznego zwiększenia ilości osób czytających fantastykę?"

Nie licząc "Władcy Pierścieni", nie. Fantastykę ekranizuje się trudno, bo ciężko trafić w wyobrażenia czytelników. Napewno jest to znacznie trudniejsze niż w przypadku innych ekranizacji. Zwykle jest tak, że po pierwszej przeczytanej książce fantasy widać czy daną osobę ten gatunek wciągnie, jeśli nie, to nawet ekranizacja nie będzie miała tu dużego wpływu - jedynie jakiś epizodyczny, jedna ksiażka i koniec, 'bo wszyscy ją czytają...' .

Liczba modyfikacji: 1, Ostatnio modyfikowany: 2006-05-29 22:52, Ostatnio modyfikował: Irvin

Przede wszystkim piękny, niezwykły świat w którym wszystko może się wydarzyć, gdzie nie ma nic niemozliwego. Swoboda, wolność których tak brakuje w dzisiejszym świecie. Dla niektórych to ucieczka od szarej rzeczywistości, sposób na odreagowanie stresu, świat w któym można ponaprawiać wszystkie błędy i inaczej pokierować swoim życiem, w sposób normalnie dla nas niedostępny. Kto nie chciałby umieć czarować? Ja osobiście czerpię z fantasy inspirację i motywację do codziennego życia. Nie wiem czy to pomaga w radzeniu sobie z problemami, ale na pewno pozwala stworzyć wizję świata, do którego powinniśmy dążyć w naszej rzczywistości.

Tak gwoli wyjaśnienia. On wybrał inny

Jeśli dobrze pamiętam to miał chyba sposób kreacji bohatera w fantasy, lecz mojej obolałej głowy za to nie dam, wszak swojego dokładnie nie pamiętam.

Doszła mi jeszcze rzecz oczywista ...

Za co cenimy fantasy ... ?
Za to, że jest.
Za to, że urzeczywistnia nasze marzenia.

Proza Tolkiena musiała być czarnobiała. Pamiętajcie, w jakich czasach powstawała i z jakiej potrzeby duchowej autora. Świat ogarnięty wojną (II Światową) musiał być czarnobiały. Inaczej walka ze złem nie miała by sensu. Proza Sapkowskiego powstawała w innych czasach. Śmiem twierdzić, że bardziej zepsutych.

Ja cenię fantasy za to, że pozwala spróbować zerwać ograniczenia, jakie narzucają nam okoliczności, w jakich funkcjonujemy A z drugiej strony tworzy nowy świat, w którym nie zawsze jest lepiej, ale zawsze jest inaczej...

A ja fantasy cenie za to(wiem było), że można się oderwać od codziennego, szarego życia . Cudownie jest tonąć w „tamtym” świecie. Ale do fantasty trza też mieć mocny łeb, ponieważ jak ktoś się zbytnio „wczuje” to nie wiadomo, co się będzie działo

Grenadier

... cenię fantasy za to, że pozwala spróbować zerwać ograniczenia, jakie narzucają nam okoliczności, w jakich funkcjonujemy A z drugiej strony tworzy nowy świat, w którym nie zawsze jest lepiej, ale zawsze jest inaczej...

Przede wszystkim piękny, niezwykły świat w którym wszystko może się wydarzyć, gdzie nie ma nic niemozliwego. Swoboda, wolność których tak brakuje w dzisiejszym świecie. Dla niektórych to ucieczka od szarej rzeczywistości, sposób na odreagowanie stresu, świat w któym można ponaprawiać wszystkie błędy i inaczej pokierować swoim życiem, w sposób normalnie dla nas niedostępny. Kto nie chciałby umieć czarować? [...]
pozwala stworzyć wizję świata, do którego powinniśmy dążyć w naszej rzczywistości

Liczba modyfikacji: 1, Ostatnio modyfikowany: 2006-05-30 22:03, Ostatnio modyfikował: Farmerus

Hmm..

Cenie fantasy za to iż pozwala się mi zobaczyć inny świat, wczuć się czasami w role bohatera . No i gdyby nie fantasy to nie czytałbym teraz książek ^^

Cenię fantasy za świat przedstawiony. Monarchowie, Zamki, rycerze, Elfowie, Czarodzieje, magia, to wszystko jest mi bliskie. Lubię klimat rodwm ze średniowiecza, gdzie głównymi ośrodkami władzy były wielkie Zamki władane przez Królów, lordów, książąt.

Druga sprawa, o której Sam wspomniał wcześniej to wspaniała przyroda. Fantasy jest nierozłącznie związane z naturą. Noce przy ognisku pod gołym niebem, podróże konno przez duże obszary, lasy, góry. W naszej obecnej cywilizacji prawie już tego nie ma. Ale wystarczy wziąć książkę fantasy i natychmiast przenosimy się do takiego właśnie świata. A jest on całkowicie różny od naszego i piękny.

Magia. Podoba mi się w takim ujęciu jak jest u Tolkiena. Czarodziej to przede wszystkim mędrzec, którzy powinien wspieraćinnych dobrą radą i swoją mądrością. Szalony mag miotający ogniste kule i zsyłający pioruny to już zdecydowanie nie mój klimat.

Ja dla odmiany napiszę dlaczego nie lubię fantastyki (a przynajmniej lubię coraz mniej):
-Nie lubię fantastyki polskiej za manierę “rubasznego piwosza”(zapoczątkowaną, być może, komercyjnym sukcesem wiedźmina), za pierdzących krasnoludów i kolejnych wykolejeńców o włos od piwa. Jakbym miał ochotę poczytać o przygodach nieszczęsnych alkoholików to sięgnął bym po Pilcha. Czy każda polska książka fantazy musi zaczynać się w karczmie lub okolicy(a przynajmniej z bohaterem budzącym się na kacu)?
-Nie lubię fantastyki w ogólne, za brak oryginalności, jedyna oryginalna książka fantazy z jaką zetknąłem się ostatnio, to “Pan Światła” Zeleznego, a i tu mam wątpliwości czy rzeczona oryginalność, nie jest po prostu wynikiem marnego tłumaczenia.
-Nie lubię fantastyki za nieznośne małpowanie realnego świata, za królestwa, imperia, zdrady i wojny jakby żywcem wzięte z historycznego średniowiecza (patrz Sapkowski, G.G. Kay i inni).
-Nie lubię fantastyki za całkowity brak głębszego przekazu, za zadowalanie się płytka rozrywką.
-Nie lubię fantastyki za komercje.

Uważam, iż książka fantazy to gatunek wymierający. Już na dzień dzisiejszy o wiele ciekawszą alternatywą są dla niej filmy i gry komputerowe. Szczególnie te ostatnie ze swą interaktywnością stanowią przyszłość. Po co czytać po raz setny kolejną podobna historię, gdy gra daje mi(póki co ograniczoną) możliwość kreowania przygody. Jeszcze dziesięć lat i fantastyka książkowo będzie przeżytkiem i ja za nią płakać nie będę.
Ten gatunek nie ma racji bytu jako sztuka, ewentualnie jako rozbudowana metafora rzeczywistego świata, ale takie zabiegi na dłuższą metę muszą stać się śmiesznymi. Każde przesłanie, które można ubrać w fantastyczne piórka można równie dobrze przekazać w języku współczesnym.
Fantazy nie ma również racji bytu jako rozrywka, tu nieodwołalnie książkę zastąpią gry (i bardzo dobrze!).
Kanon gatunku oczywiście się zachowa. Tolkien ze swoim czarno-białym światem, dopieszczonym i przemyślanym do granic możliwości, w którym elf jest elfem, a nie Indianinem z doprawionymi uszami, taki Tolkien obroni się. Współcześni, “wielcy” twórcy gatunku nie mają najmniejszych szans.
Powyższe tyczy się literatury, fantastyka jako ucieczka, w nowych multimedialnych i interaktywnych formach ma przyszłość i jest przyjemną formą rozrywki. Za to właśnie lubię tą fantastykę poza książkową (np. Fantastyczny klimat na ty forum w pełni wszak interaktywny).