Imperium

Z serii Total War miałem przyjemność zapoznać się bliżej z obiema częściami Medievala oraz Rome. Zdecydowanie najwięcej energii i czasu pochłonęła najstarsza z tych gier; pamiętam prowadzone przez siebie roczniki Hassana-i-Sabbaha, dowódcy tureckiego (postać, jak się okazuje, historyczna: był to przywódca sekty Ismaelitów Nizaryjskich, która zdobyła w Europie doby krucjat złowrogie miano Asasynów. Wierzyli oni w nadejście Dwunastego Imama z linii Alego, szwagra Mahometa. Polecam książkę Bartletta pt. "Asasyni".).

Notowałem skrzętnie wszelkie wydarzenia rok po roku (oczywiście z wyłączoną opcją "mgły wojny" aż do czasu praktycznej dominacji gdzieś około 1350 roku, w pseudopodręcznikowo-quasi-kronikarskiej formie. Wspominam również zabójcę Orhana, który osiągnął maksimum zdolności i posłużył mi między innymi do likwidacji dwóch papieży i co najmniej kilkunastu królów. To był prawdziwy Asasyn.

Rzym ujął mnie trójwymiarem i wykorzystaniem w walce całego dobrodziejstwa inwentarza - włącznie z trzodą chlewną i słoniami. Co ciekawe, jednym z największych motywatorów była chęć osiągnięcia jak najsroższego przydomku dla władcy frakcji - i to implikowało m.in. podbój Galii i Hiszpanii w całości podczas jednej, ponadtrzydziestoletniej kampanii...

Medieval II poznałem stosunkowo najsłabiej - ot, silnik Rzymu w średniowiecznej misiurce. Ale to, w żadnym wypadku, nie jest wadą.

Z innych strategii historycznych ciąłem w drugą i trzecią część Europy Universalis, głównie dla o wiele bardziej rozwiniętej sieci prowincji aniżeli w Total War. Mimo absurdów (w pewnym momencie Turcja zwasalizowała Francję) grało mi się dość przyjemnie, zwłaszcza po odpowiednim rozwinięciu technologii.

Liczba modyfikacji: 1, Ostatnio modyfikowany: 2008-03-11 19:21, Ostatnio modyfikował: Tullusion

Shadow to miałeś pecha, no ale wtedy viagry nie było, żeby twój daymio mógł się bardziej rozmnożyć.
Shogun w swoim czasie był "magiczny" z resztą do dziś w niego gram, tyle, że stawiałem na małe nowoczesne armie z wysokim morale, aczkolwiek w chwilach szaleństwa zapominałem, że nie mam następcy co owocowało wiadomym końcem, wraz z Inwazją Mongolską poprawiono trochę AI, tak że nawet komp potrafi napsuć krwi gejszami, swoją drogą wstawki filmowe bardzo klimatyczne, z gejszami rzekłbym nawet brutalne, jedno co jest denerwujące to sojusze praktycznie na papierze, nie można było żadnych granicznych prowincji zostawiać bez "obstawy" bo dotychczasowy sojusznik szybko zamieniał sie we wroga no ale to charakterystyczna cecha okresu Sengoku Jidai.

PS. Najlepsza była masakra łuczników konnicą no i radość jak przeciwnik miał liczne oddziały arkebużników i nuszkietników kiedy bitwa odbywała sie w deszczu.

Medival mimo, że pod niektórymi względami lepszy i bogatszy jakoś mnie aż tak nie wciągnął, aczkolwiek z wojną na dwa fronty i inwazją Ordy tatarskiej na tyłach była nie lada próbą na potęgę imperium którym władałem.

No to ja ponarzekam na inteligencję komputera na Medievalu II. Nawet po zainstalowaniu patchy nie można spotkać godnego przeciwnika. Znacznie trudniej było na Romie czy Barbarianie (dodatek) a tutaj buuu... No i jeden poważny minus na Medievalu II nie można oglądać miast inaczej jak tylko podczas bitwy (chyba że dodatek to zmienił, nie wiem). A niektóre są przepięknie położone, vide Montenegro, czy jak to się kolwiek inaczej nazywa :p

Miałem styczność z Shogunem i obiema częściami Medievala.

Shogun mnie nie zachwycił, według mnie, mniej opcji do wyboru niż w Medievalu. Zaciekawiła mnie jednak jednostka Kensai (także klasa w Baldur's Gate II), który sam mógł pokonać cały oddział wroga.

W Medievalu największym plusem była oczywiście możliwość gry Polską. Nie ma to jak widok Rzeczypospolitej panującej całą Europą. Grałem też w dodatek, ale jak dla mnie, za mało przestrzeni do gry.

W dwójce powróciły filmiki o zabójcach i szpiegach, okazja aby to nasz poddany kardynał został papieżem, możliwość wzięcia w krucjacie każdego chrześcijańskiego kraju (Polski też). Głównie dzięki tym szczegółom Medieval II spodobał mi się bardziej niż jego pierwsza część.