Gorące Dysputy

Infero

Co do Żeromskiego to się zgadzam , a co do Mickiewicza to nie do końca. Zalety i piękno epoki romantyzmu (nie tylko w Polsce) doceniłam w 4 kl. liceum i tak mi zostało.

Ja powiem tylko tyle, że zgadzam się z każdym zdaniem... nie, z każdą literą którą wyżej nasz wspaniały Grobożerca postawił!

Guinea: Że lektury są nudne, a niektóre nawet cięzkie do czytania to wiem. W poprzedniej wypowiedzi chciałem jednynie uzasadnić dlaczego powinniśmy je czytać, lub przynajmniej znać ich problematykę. Omawiając załóżmy pozytywizm, właśnie na podstawie lektur poloniści uzasadniają pojęcia pracy u podstaw, pracy organicznej itd. czyli pojęć z tą epoką związanych. Żeromski... Może i po cześci rację macie, trudnoi sie nie zgodzić, że jego powieści są takie jakieś... toporne. Jednak wielu docenia jego tórczość. No bo co my, w wieku 19 czy 20 lat możemy wiedzieć o literaturze. Jakbyśmy pokończyli polonistykę, to byśmy się nim może zachwycali, ale uczeń z reguły patrzy krzywo na każdą lekturę, a na te nudne patrzy jeszcze bardziej krzywo.

ALe Guinea, na podstawie jednego przykładu, jakim jest Żeromski, nie możesz twierdzić, że wszystkie lektury to chłam.
Troche mnie to nie cieszy, że są utwory literatury polskiej, wybitnych pisarzy, które nie są w spisie lektur. Na przykład taki Bolesław Prus. "Lalkę" sie przerabia, ale faraona już nie, choć tę drugą powiesć czyta się sto razy przyjemniej. Zresztą pisałem między innymi o niej na maturze.

Spoglądając na mój przypadek to jakbym wogóle żadnej lektury nie przeczytał to nie wpłynęłoby to na wynik pisemnej matury z polaka. Pisałem o "Faraonie" i "Władcy Pierścieni", a na próbnej o "Hrabim Monte Christo". Nie o żadnych Lalkach, Ludziach Bezdomnych, Przedwiośniach.

Podsumowując Guinea, musimy poznawać naszą kulturę, poprzez czytanie lektur, czy poezji. A że to jes nudne to, no cóż.... Po maturze nikt nie będzie zmuszał do ich czytania. (W moim przekonaniu są wśród lektur ciekawe pozycje, choćby takich autorów jak Sienkiewicz, Prus, ale ja osobiście wole powieści pisarzy obcych: Bułhakowa, Dumasa, Conrada (chociaż z pochodzenia Polak).

Póki co, uczniowie, nikt Was od czytania nie uwolni.

Moandor

Póki co, uczniowie, nikt Was od czytania nie uwolni.

Moandor

ALe Guinea, na podstawie jednego przykładu, jakim jest Żeromski, nie możesz twierdzić, że wszystkie lektury to chłam.

Moandor

Podsumowując Guinea, musimy poznawać naszą kulturę, poprzez czytanie lektur, czy poezji. A że to jes nudne to, no cóż.... Po maturze nikt nie będzie zmuszał do ich czytania.

Mirabell

przeczytania "Ludzi bezdomnych" do dziś sobie gratuluję

Mirabell, tu sie z tobą zgodzę. Istnieją wielkie dzieła, których się na jezyku polskim nie omawia. Nie wiem czemu, na przykłąd omawia sięlalkę, a już "Faraona", który jest dla mnie o wiele bardziej interesującą powieścią, nie. Mnie osobiście denerwowały lektury traktujące o szlachcie i mieszczaństwie, w większości z pozytywizmu i potem Młodej Polski.

Kanon Lektur jest jaki jest, ale może powiecie tu przy okazji tego topicu, jakie ksiązki powinno sie waszym zdaniem do niego dołączyć. To jest bardzo ciekawe. Jeśli ja bym miał decydować, to bym dołączył "Hrabiego Monte CHristo", Władcę Pierścieni, jako powieść o nieustannej wędrówce, o motywie dobra i zła w literaturze (chociaż według nowych programów poiweśc ta już jest w kanonie lektur), Faraona. Może jeszcze kilka innych.

Moandor

pamiętacie lekcje języka polskiego w Ferdydurke: Słowacki wielkim poeta był. ?

"Rękopisy nie płoną."

Zapewne wiecie skąd te słowa pochodzą i kto je wypowiedział. Ale czy zastanawialiście się nad ich sensem, który jest niewątpliwie dość znaczący? Jeżeli ktoś ma ochotę sie wypowiedzieć to bardzo proszę.

Moandor

Ja nie wiem skąd te słowa pochodzą, ani kto je powiedział, ale dowiedziałbym się tego równie chętnie, jak chętnie się na ten temat wypowiem:).

Osobiście rozumiem to tak. Rękopisy, w tym wypadku rozumiane zarówno jako dzieło literackie, pracę naukową, górnolotne przemyslenie, etc. nie giną w pomroce dziejów (nie płoną). Ich walory edukacyjne (brrr..., jak to okropnie brzmi!) na zawsze już zostaną wśród nas. A nawet jeśliby ktoś spróbowal je eksterminować, niszczyć, zatajać, jak choćby średniowieczny (i nie tylko) Kościół, to zawsze znajdzie się garstaka zapaleńców, która będzie próbowała jakoś ową wiedzę uratować.

A myślałem, że ty Faramirze będziesz wiedział. Wszak czytałeś tę powieść Bułhakowa dość chyba niedawno. Słowa te wypowiedział Woland, bodajże gdy Małgorzata mu powiedziała, że Mistrz spalił swe dzieło.

A rozumujesz stosunkowo trafnie co do treści. Ja się mniej więcej zgadza. Choć to jest temat nadający się na większą wypowiedź, niestety nie mam czasu się rozpisywać, ale może kiedyś...

Moandor

A myślałem, że ty Faramirze będziesz wiedział. Wszak czytałeś tę powieść Bułhakowa dość chyba niedawno

Aleksander Dumas
Hrabia Monte Christo

Ostatnimi czasy miałem przyjemność przeczytać ww. książkę. I - w sumie - bardzo mi się podobała.

Nie będę się zbytnio rozwodził o fabule tej książki, gdyż o niej w Jaskini powiedziano już dość sporo (w tym, nie wskazując nikogo konkretnego, były to wypowiedzi raczej zmonopolizowane przez pewnego Jaskiniowca:) ). Krótko o fabule: Edmund żyje sobie spokojnie, szczęśliwie, ma się pobrać, zostaje kapitanem statku. Ale jego dobrobyt nie podoba się innym. Z zawiści uknuli spisek i - poprzez nieszczęśliwy zbieg okoliczności - Edmund trafia na 14 lat do więzienia na wyspie If. Tam poznaje Farie, księdza, który wyjawił mu sekret skarbu Spadów. Edmundowi udaje się z więzienie uciec. Odnajduje skarb i rozpoczyna zemstę.

Dalej książka rozwija się dość powoli, rozciągliwie, często gęsto na jaw wychodzą dość ciekawe zbiegi okoliczności, często we znaki dają o sobie znać wydarzenia z przeszłości i w ogóle jest bardzo wesoło.

Książka napisana jest dobrym językiem, czyta się szybko i raczej nie jest przesadnie erudycyjna. Dobra, długa, potrafiąca wciągnąć lektura. Edmund wcale nie okazał się - co jakoś dziwnie mi się ubzdurało - przesłodzonym bohaterem. Nawet go dość mocno polubiłem, imponowała mi jego wiedza, zaradność, pomysłowość, wytrwałość. Miał własne zasady i się nimi kierował, aczkolwiek nie był też jakimś chodzącym wzorem cnoty. Potrafiący kochać, czasem ulegający melancholii, a gdy wymagała tego sytuacja - twardy, zimny, wyrafinowany. Całkiem udatnie i interesująco skonstruowana postać.

Książkę, jak już wspomniałem, czytało mi się bardzo przyjemnie. Szybko, łatwo a przyjemnie. I w sumie tutaj jest me największe zastrzeżenie do Hrabiego...: zbyt prosto wszystko idzie, a książka jest zbyt... spokojna (żeby nie powiedzieć sielankowa). Poza początkiem, gdy sytuacja nie zapowiada się do tej ze zbioru różowych, potem, po odnalezieniu skarbu, wszystko idzie jak spłatka. Edmund staje się jednym z najbogatszych ludzi świata, za pieniądze może kupić kogo tylko zechce, może pogrążyć kogo zechce, i prawie nikt mu nie zagraża. Po prostu od chwili, gdy Dantes rozpoczyna realizację swej zemsty, nie ma prawie żadnych momentów, podczas których zwątpiłbym w jej powodzenie. To wszystko idzie za łatwo.

Co nie zmienia faktu, iż książka ta jest bardzo wartościową i interesującą pozycją. Naprawdę świetnie się bawiłem przy jej lekturze i polecam ją wszystkim. Szczególnie w chwilach, gdy macie zły humor, który chcielibyście sobie poprawić. Bo Hrabia Monte Christo potrafi bardzo ładnie i zgrabnie pokazać, że sprawiedliwość na świecie istnieje. Więc jeśli czujesz się pokrzywdzony - poczytaj! Co prawda nie lektura nie sprawi, iż sprawiedliwości stanie się zadość, aczkolwiek nastrój Ci się poprawić może, szanowny Czytelniku.

Moandorze, wiem, żeś spragniony dyskusji o HMC :) dlatego traktuj powyższy post jako wstęp. A ja czekam na Twój odzew (który - jetem tego pewny - nastąpi :) ). Zapewniam, żem do dyskusji skory :)

Witam,

nie mogę pojąć, jakim cudem dopiero teraz trafiłam na tego topica... Hm... Poruszono wiele wątków, na które przydałoby się odpowiedzieć...

Mirabell: czy dobrze zrozumiałam, że w programie trzyletniego liceum zabrakło Bułhakowa i Witkacego? Kto wymyślał ten kanon lektur? Należałoby go powiesić co najmniej. A za 10 lat będą ludzie narzekać, że młodzi ludzie to już w ogóle nic nie czytają... Nie mają rozeznania w literaturze światowej, własnego dziedzictwa nie będą znali... Ech, ja też będę gderać zapewne...

Moandorze: lektury szkolne, które ja musiałam przeczytać (a przynajmniej powinnam, bo różnie z tym było), są w większości BARDZO nudne. Nie wiem dokładnie, ale lista lektur obowiązkowych stworzona została zapewne wiele lat temu. Wiele pozycji powinno zostać wykreślonych, wiele dopisanych (zwłaszcza współczesnych), bowiem obecny spis trąci myszką. Rozumiem, że przy omawianiu poszczególnych epok uczeń powinien poznać, jakie prądy filozoficzne i światopogląd dominowały w danym okresie, co zmotywowało autora do napisania dzieła w ten, a nie inny sposób. Ale nie to powinno przeciągać się przez kilkanaście lektur i kilkadziesiąt godzin lekcyjnych. Historia - jest ważna, ale w tym momencie młodzi ludzie nie mają pojęcia, co się dzieje teraz w literaturze światowej!

Guineo, Mirabell: Żeromskiego nie lubię, również jestem z siebie dumna, że przebrnęłam przez jego "Przedwiośnie" i "Ludzi bezdomnych". Uch, to było straszne. Jedank najbardziej dziwi mnie fakt, że Żeromski jest również przerabviany w podstawówce ("Syzyfowe prace"). Powiedzcie mi, jaki przeciętny czternastolatek (wybitnych nie liczę) jest w stanie zrozumieć przesłanie w tym utworze? Jego treść?
Ja, podobnie, jak Guinea, czytać zaczęłam bardzo wcześnie. A że na półce w biblioteczce babci stały sobie różne książki, które tylko czekały na przeczytanie... Czytałam bardzo dużo, w wieku 14 lat miałam za sobą całego Prusa ("Lalka", "Emancypantki", "Faraon", nowele), Orzeszkową czy Sienkiewicza. I mimo całego mojego zapału, Żeromskiego nie byłam w stanie przetrawić. Do dziś na półce z książkami "do przeczytania" stoją "Popioły", których za nic ugryźć nie mogę...

Poruszając temat pozimu i ilości czytelnictwa wśród młodych... To temat - rzeka. Ja osobiście, jestem przerażona skalą zjawiska analfabetyzmu literackiego. Też chodzę do liceum uznawanego za dobre, co prawda nie do klasy o profilu humanistycznym (a szkoda, bo humaniści mojego rocznika to pasjonaci, za sprawą genialnego polonisty...). W dniu, kiedy mamy omawiać nową lekturę (albo dzień przed) praktycznie wszyscy siedzą rano w bufecie i czytają bryki... Albo nawet i tego nie robią, otwarcie olewając lektury i przyznawając się z uśmiechem, że nie przeczytali. Jest to o tyle żenujące, że taką postawę przyjęła ostatnio dziewczyna powszechnie uznawana za inteligentną i oczytaną (średnia 4,9 - wiem, wiem, oceny o niczym zazwyczaj nie świadczą, ale skądś się biorą).
Jak jest ze mną? Przyznaję się, nie mogę przemóc się i przeczytać dramaty współczesne. Podobne problemy miałam z literaturą średniowiecza czy renesansu (ale to z powodu niemożności pełnego zrozumienia językowego). Teraz staram się jednak nie opuszczać żadnej lektury, bo, jakkolwiek by one nie były, znajomość lektur i umiejętność kojarzenia faktów wystarczą, by maturę zdać (Moandorze, nie zawsze trafia się temat, w którym da się użyć WP...).

Jestem świadoma tego, że lektury to nie wszystko. Staram się czytać ponad program, ale mam dość duży problem. Czas mam ograniczony, więc wolałabym go nie marnować. Często po prostu nie wiem, po którą książkę warto sięgnąć (chodzi tu zwłaszcza i literaturę współczesną). Z tego powodu mam wiele książek niedoczytanych (ach.. wstyd mi, nie powinno się tak robić...) i wiele zmarnowanego czasu (praktycznie każda książka ma jakąś wartość, ale chodzi mi tu o to, że czas poświęcony mało wartościowej książce mogłabym poświęcić na coś bardziej ambitnego)...
Wiele pozycji jest bardzo reklamowanych. Z jednej strony, mam wątpliwości, czy interesować się nimi (komercjalizm, machina reklamowa i inne takie). Z drugiej strony - może skoro ludzie czytają, to może to nie tylko kwestia zareklamowania, tylko rzeczywiście wysokiemu poziomowi książki?
Takim przykładem może być chociaż najnowsza książka Pilcha. nie czytałam, ale wszędzie o niej słyszę. Równie przereklamowana jest Masłowska. Media się zachwycają, a ja czytałam opinie, że jej "Wojna..." to nic szczególnego, że wulgaryzmem chciała wybić się sposród innych pozycji... No i Coehlo, którym zachwycają się wszystkie moje znajome. Czytałam "Alchemika" i doprawdy nie wiem, na czym polega jego fenomen... Może mi powiecie?

Eldacarze: poezja socrealistów jest dla mnie nie do przełknięcia. Widzę ironię, ale nawet wielbiciel pięknego słowa (a właściwie on tym bardziej!) nie będzie w stanie tego przetrawić...:( Czytsa, wyidealizowana słodycz... Aż się chce kolację zwrócić...

Guineo: "Lorda Jima" nie lubię również. Ale nie mogę zrozumieć, co masz przeciwko literaturze wojennej? Dlaczego za dużo? Mówisz o tych, policzmy... pięciu króciutkich lekturkach (poezji nie liczę)? Wszak wojna była bardzo ważnym wydarzeniem, nie można lekceważyć wpływu, jaki wywarła na pisarzy.

Faramirze: podziwiam Twoją chęc podwyższenia własnego poziomu. Życzę Ci, byś nigdy się nie zniechęcił, a własną postawą zachęcał znajomych do lektury bardziej ambitnych pozycji!
Twój pomysł z włączeniem książek róznych gatunków... Jaki horror uważasz za warty wliczenia do kanonu lektur? Kinga? Kryminał? Ech.. Rozumiem, że różne książki przentują różne poziomy, ale na lekcjach polskiego powinno się jednak omawiać dzieła wybitne (jaki sens ma zachęcanie uczniów do czytania chłamu?). Kryminałów wielu nie czytałam (głównie A. Christie, trochę Chmielewskiej), więc mogę się mylić, ale czy wśród przedstawicieli książek tego gatunku znajdziesz jakiś na tyle wybitny (wymagający pomyślunku i dedukcji), by warto było polecać je młodym ludziom?

I tutaj skończę (powoli zbliżam się do moandorowego rekordu długości postów;), czekając na Wasze opinie.

Pozdrawiam,
Hexe

* Hrabia Monte CHristo *


Faramir napisał:

Nie będę się zbytnio rozwodził o fabule tej książki, gdyż o niej w Jaskini powiedziano już dość sporo (w tym, nie wskazując nikogo konkretnego, były to wypowiedzi raczej zmonopolizowane przez pewnego Jaskiniowca

)

Edmund wcale nie okazał się - co jakoś dziwnie mi się ubzdurało - przesłodzonym bohaterem. Nawet go dość mocno polubiłem, imponowała mi jego wiedza, zaradność, pomysłowość, wytrwałość. Miał własne zasady i się nimi kierował, aczkolwiek nie był też jakimś chodzącym wzorem cnoty. Potrafiący kochać, czasem ulegający melancholii, a gdy wymagała tego sytuacja - twardy, zimny, wyrafinowany. Całkiem udatnie i interesująco skonstruowana postać.

Bo Hrabia Monte Christo potrafi bardzo ładnie i zgrabnie pokazać, że sprawiedliwość na świecie istnieje. Więc jeśli czujesz się pokrzywdzony - poczytaj! Co prawda nie lektura nie sprawi, iż sprawiedliwości stanie się zadość, aczkolwiek nastrój Ci się poprawić może, szanowny Czytelniku.

Hexe napisała:

(Moandorze, nie zawsze trafia się temat, w którym da się użyć WP...). ]>

Prawda to jest, ale nie o to mi chyba wtedy chodziło, mniejsza o to.
Moja opinia na ten temat taka

Jeśli czyta sie dużo książek to zręcznie pokierowawszy tematem zawsze można napisać maturę bez używania do tego lektur szkolnych. Przecież nie ma zastrzeżenia że teksty które prezentujemy to muszą być lektury. Ja podałem tylko przykład. Ale naprawdę literatura jest tak obszerna, że możliwości są nieograniczone, a z doświadczenia wiem, że nawet na takie prace, które zawierają odwołania także do innych dzieł niż lektury są dobrze przez oceniających widziane (jeśli chodzi o stara maturę, jak sprawdza nasz polonista). Bo nie oszukujmy się, nauczyciel jak ma do przeczytania dużo prac, i w każdej są tylko lektury i to nudne w większości to mu się odechciewa sprawdzać. A jak temat jest rozwinięty szerzej, w oparciu o dzieła literatury światowei i polskiej z poza kanonu lektur, to taka praca ma od razu większą wartośc, bo widać, że uczeń się literaturą jednak trochę interesuje, a jeśli jeszcze temat jest rozwinięty dobrze i zawarte są w nim własne opinie i spostrzeżenia autora pracy to ma ona jeszcze większą wartość. Przecież znacie uczniów. W większości lektur nie czytali i przepisują w zasadzie na maturze to co poczytali w opracowaniach. (w większości co nie znaczy że zawsze) Nie wiedzą nawet nieraz na czym polega omawiany problem. Polonista od razu zwącha, czy uczeń czytał te ksiązki, czy ma pojęcie o czym pisze, to sie da zauważyć.

Tak więc jeśli ktoś z Was zdaje w tym roku maturę to zachęcam Was do nawiązywania również do książek z poza kanonu lektur. Powinny to być oczywiście dzieła literatury wysokiej a nie powieści przygodowe czy jakieś tanie romanse. Zastanówcie się jednak, czy to nawiązanie będzie sie zgadzało z tematem pracy, bo nie warto sięchwalić wiedzą nie na temat.

(powoli zbliżam się do moandorowego rekordu długości postów;),

No nie przesadzajmy, czy ja piszę takie długie posty? :P


<[Ja, podobnie, jak Guinea, czytać zaczęłam bardzo wcześnie. A że na półce w biblioteczce babci stały sobie różne książki, które tylko czekały na przeczytanie... Czytałam bardzo dużo, w wieku 14 lat miałam za sobą całego Prusa ("Lalka", "Emancypantki", "Faraon", nowele), Orzeszkową czy Sienkiewicza. I mimo całego mojego zapału, Żeromskiego nie byłam w stanie przetrawić. Do dziś na półce z książkami "do przeczytania" stoją "Popioły", których za nic ugryźć nie mogę...

Paweł Huelle <b>&#8221;Weiser Dawidek&#8221;</b>


Książka dziwna i dość trudna, ale naprawdę warta przeczytania. Akcja ma miejsce w powojennej Polsce, w miejscowości położonej w pobliżu Bałtyku. Grupa młodych chłopców właśnie zaczyna wakacje, jednak nie mogą szaleć na plaży i kąpać się, ponieważ tego roku z niewyjaśnionych powodów pozdychały wszystkie ryby i wypłynęły na powierzchnię, czyniąc wodę i jej otoczenie nieznośna samym swoim zapachem, nie mówiąc już o kompletnym uniemożliwieniu kąpieli. Chłopcy więc nudzą się niemiłosiernie i wymyślają sobie najróżniejsze zajęcia. Jednym z nich jest zabawa a wojnę w pobliżu starego cmentarza, innym-śledzenie kolegi z klasy, Dawida Weisera. Jest to dziwna postać, która ich fascynuje. Z początku wyśmiewany przez kolegów Weiser, włóczący się po różnych dziwnych miejscach ze swoją koleżanka i powiernicą Elką i posiadający nie wiadomo skąd takie rzeczy jak zardzewiała broń jeszcze z czasów wojny albo materiały wybuchowe, powoli staje się ich przywódcą. Mimo iż poznają go coraz lepiej, tytułowy Dawidek staje się dla bohaterów coraz bardziej tajemniczy.

W książce fabuła jest oczywiście ważna, ale nie najważniejsza. Nie ma tu elementu zaskoczenia, gdyż od początku wiemy, co się wydarzyło. Akcja rozgrywa się niejako na trzech poziomach- po pierwsze w gabinecie dyrektora, który po zniknięciu Dawida i Elki przeprowadza śledztwo przesłuchując bohaterów, po drugie w czasie wakacji (czyli w czasie właściwych wydarzeń z Weiserem), po trzecie &#8222;obecnie&#8221;, kiedy jeden z bohaterów, zarazem narrator, jest już dorosły i usiłuje cofnąć się w przeszłość i zrozumieć, co się tak naprawdę wtedy stało.

Powieść nie daje na to pytanie żadnej odpowiedzi. Nie jest to prosta książka przygodowa, nie ma tu zaskakującej puenty. Po przeczytaniu czuje się właściwie pewien niedosyt, chciałoby się dowiedzieć prawdy, ale autor nie odkrywa jej przed czytelnikiem. W książce ważny jest temat żydowski- Weiser jest postacią tajemnicza i fascynującą, to obraz bardzo różny od tych z powieści przedwojennych, przedstawiających Żydów zazwyczaj stereotypowo, albo literatury wojennej, skupiającej się na tragedii ofiary. Weiser jest kimś, kogo narrator i jego przyjaciele podziwiają, kogo bardzo chcą poznać i zrozumieć. Jednak nie jest to możliwe. Weiser pozostanie dla nich na całe życie tajemnicą i nigdy nie dowiedzą się o nim niczego więcej ponad to, co chciał im pokazać. Dawid przedstawiony jest jako guru, obdarzony niesamowitymi zdolnościami, kryjący się pod niepozornym wyglądem charyzmatyczny przywódca. Czy istniał naprawdę, czy większość elementów jego historii jest tylko wytworem wyobraźni trójki nudzących się podczas wakacji chłopców, w których budził ciekawość i być może niepokój? Czy może to wszystko wydarzyło się naprawdę, a jego zniknięcie było próbą lojalności i wiary, albo kolejnym niezrozumiałym dla nikogo szyderstwem? Być może narrator nie szuka Weisera dla niego samego, chce tylko zrozumieć samego siebie i poznać swoją własna historię.

W powieści jest dużo motywów, których wyjaśnienie nie jest konieczne dla zrozumienia fabuły, ale na pewno nie są przypadkowe. Można znaleźć odniesienia do Biblii (nieprzypadkowo na okładce książki można przeczytać, że nazywano ją &#8222;dziecięcą Ewangelią&#8221;), symbole, niewyjaśnione zjawiska, których prawdziwości nie da się do końca potwierdzić. Książka jest napisana dobrym językiem, autor świetnie porusza się pomiędzy trzema czasami, w których ma miejsce akcja.

Powstał także film na podstawie tej książki. Warto go zobaczyć, gdyż zwraca uwagę na niektóre wątki, ale lepiej najpierw przeczytać powieść. Naprawdę warto.

Hexe

czy dobrze zrozumiałam, że w programie trzyletniego liceum zabrakło Bułhakowa i Witkacego? Kto wymyślał ten kanon lektur? Należałoby go powiesić co najmniej.

Morandor

Jeśli czyta sie dużo książek to zręcznie pokierowawszy tematem zawsze można napisać maturę bez używania do tego lektur szkolnych. Przecież nie ma zastrzeżenia że teksty które prezentujemy to muszą być lektury. Ja podałem tylko przykład. Ale naprawdę literatura jest tak obszerna, że możliwości są nieograniczone, a z doświadczenia wiem, że nawet na takie prace, które zawierają odwołania także do innych dzieł niż lektury są dobrze przez oceniających widziane (jeśli chodzi o stara maturę, jak sprawdza nasz polonista)

Witam,

Mirabell

Takie rzeczy jak "Transatlantyk" Gombrowicza, "Proces" Kafki albo "Giaur" Byrona (...) trzeba już czytać na własny rachunek.

Mirabell

Niestety, w przypadku nowej matury takie podejście kompletnie nie znajduje zastosowania.

hexe

Historia - jest ważna, ale w tym momencie młodzi ludzie nie mają pojęcia, co się dzieje teraz w literaturze światowej!

hexe

Poruszając temat pozimu i ilości czytelnictwa wśród młodych

hexe

Z jednej strony, mam wątpliwości, czy interesować się nimi (komercjalizm, machina reklamowa i inne takie). Z drugiej strony - może skoro ludzie czytają, to może to nie tylko kwestia zareklamowania, tylko rzeczywiście wysokiemu poziomowi książki?

hexe

Życzę Ci, byś nigdy się nie zniechęcił, a własną postawą zachęcał znajomych do lektury bardziej ambitnych pozycji!

hxe

Twój pomysł z włączeniem książek róznych gatunków... Jaki horror uważasz za warty wliczenia do kanonu lektur? Kinga? Kryminał? Ech.. Rozumiem, że różne książki przentują różne poziomy, ale na lekcjach polskiego powinno się jednak omawiać dzieła wybitne

Moandor

Osobiście sądze, że mimo, iż powieśc ta doczekała się wielu ekranizacji, to tak naprawdę niewielu ją zna 'osobiście'. Tak przynajmniej wnioskuje z własnych obserwacji mojego otoczenia.

Moandor

Następna sprawa. Tak, mnie również mądrośc Edmunda się bardzo podobała. Człowiek przecietny nawet z taką fortuną nie zdziałałby tego co hrabia nie posiadając dużej wiedzy. Ileż trzeba było zachodu, żeby te wszystkie fakty wyłuskać z zakamarków historii.

Moandor

Ja bym nie oceniał pod tym kątem tej ksiązki

Moandor

A ty, Faramirze, zawsze byłeś w opozycji jak mówiłem o sprawiedliwych i honorowych bohaterach. BYć może życie jest czasem, a może i często niesprawiedliwe, ale to nie jest powód, żeby powiedzieć, sobie, że tak być musi i sie do tego przyzwyczajać.

Moandor

Ta ksiązka to coś więcej. Być może tylko ja to tak obbieram ale...

Moandor

Ciekaw jestem co powiecie o Hayde

Moandor

Tak więc jeśli ktoś z Was zdaje w tym roku maturę to zachęcam Was do nawiązywania również do książek z poza kanonu lektur

Moandor

Powiedzcie czy w domach młodych ludzi też te dzieła stoją? Mało prawdopodobne, choć nie niemożliwe.